அரங்கம்: டெல்லியின் மையத்தில், ஜனநாயகத்தின் கருவறை.
இயக்குவது: அதிகாரத்தின் அச்சமா… அல்லது கேள்விகளின் கூர்மையா?
எதிர்ப்பது: மௌனத்தைக் கலைக்க முயலும் முழக்கங்கள்.
காட்சிப் பொருள்: ஒரு காலியான இருக்கையும், அதைச் சூழ்ந்த நிழல்களும்.
ஐந்து மணி: நிசப்தத்தின் சத்தம்
நேற்று மாலை நாடாளுமன்றத்தின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூரைக்குக் கீழே, நேரம் சரியாக ஐந்து மணியைத் தொட்டது. அது பிரதமரின் உரைக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நேரம். தேசமே காதுகளைத் தீட்டிக்கொண்டு காத்திருந்த தருணம் அது.
ஆனால், அங்கே ஒலித்தது பிரதமரின் குரல் அல்ல. மாறாக, ஒரு எதிர்பாராத காட்சி அரங்கேறியது. பிரதமரின் காலியான இருக்கையைச் சுற்றி ஒரு மனிதச் சுவர் எழுந்தது. ஜெனிபென் தாக்கூர், வர்ஷா கெய்க்வாட், ஜோதிமணி, சுதா, காவ்யா, ஷோபா பச்சாவ்… எதிர்க்கட்சியின் பெண் எம்பிக்கள் அந்த இருக்கையை முற்றுகையிட்டனர்.
என்ற ஒற்றை வரி மட்டும் அதிகாரத்தை நோக்கிப் பளீரிட்டது.
அது ஒரு முற்றுகையா? இல்லை, ஜனநாயகத்தின் மீதான கரும்புள்ளியா?
நிழல்கள் சூழ்ந்த சபையில் நிஜம் நுழையத் தயங்குகிறது… அதிகாரம் அஞ்சுகிறதா அல்லது அரங்கேற்றம் நடக்கிறதா?
திரைக்குப் பின்னால் ஒலித்த எச்சரிக்கை
இன்று அவையில் அந்தப் புயலின் மறுபக்கம் வெளிப்பட்டது. சபாநாயகர் ஓம் பிர்லாவின் வார்த்தைகளில் ஒரு பதற்றம் தெரிந்தது. “உறுதியான தகவல் இருந்தது,” என்றார் அவர். அவரது குரலில், நேற்று நடக்கவிருந்த ஏதோ ஒரு விபரீதத்தின் நிழல் படிந்திருந்தது.
பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் ஒரு பெரும் கதவு சாத்தப்பட்டது. ஜனாதிபதி உரைக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் தீர்மானத்தின் மீதான பிரதமரின் பதில் உரை ரத்து செய்யப்பட்டது. பெண் எம்பிக்களை ஒரு “கேடயமாக” முன்னிறுத்தி, எதிர்க்கட்சிகள் ஒரு தாக்குதலுக்குத் திட்டமிட்டதாக அரசுத் தரப்பு வட்டாரங்கள் கிசுகிசுக்கின்றன.
தீப்பொறியின் ஆரம்பம்
இந்தக் கொந்தளிப்பின் வேர் எங்கே இருக்கிறது? அது ஒரு புத்தகத்தில் புதைந்திருக்கிறது. முன்னாள் ராணுவத் தளபதி எம்.எம். நரவணேயின் வெளியிடப்படாத நினைவுக்குறிப்புகள். 2020-ல் சீன எல்லைப் பிரச்சனையில், அரசியல் தலைமையால் ராணுவம் எப்படிக் கைவிடப்பட்டது என்பதை அந்தப் பக்கங்கள் பேசுவதாக எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ராகுல் காந்தி குற்றம் சாட்டுகிறார்.
அவர் அந்தப் புத்தகத்தை மேற்கோள் காட்ட முயன்றபோது, அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. உண்மையை உரக்கச் சொல்ல முயன்ற குரல் தடுக்கப்பட்டபோது, அது அவையின் மையத்தில் முழக்கங்களாக வெடித்தது.
முகமூடிகள் கிழிந்த களம்
“பெண்கள்… அதுவும் எம்பிக்கள்… பிரதமரைத் தாக்குவார்களா? இது என்ன நம்பமுடியாத கதை?” என்று காங்கிரஸ் முகாம் கொதிக்கிறது. சபாநாயகரின் குற்றச்சாட்டை “முழுமையான பொய்” என்று உதறித் தள்ளுகிறார் பிரியங்கா காந்தி வத்ரா.
கேள்விகள் ஆயுதமாகும்போது பதில்கள் கவசமாகின்றன… பயம் என்பது எதிரிலா? அல்லது உள்ளே இருக்கும் நிழலிலா?
எதிர்வினையின் உக்கிரம்
மறுபுறம், பாஜகவின் முகத்தில் கோபத்தின் ரேகைகள். காங்கிரஸின் இந்தச் செயலை “நக்சல் கலாச்சாரம்” என்று வர்ணிக்கிறது ஆளுங்கட்சி. பிரதீப் பண்டாரி ஆவேசமாகச் சொல்கிறார், “ஜனநாயகத்தின் போர்வையில் இவர்கள் வன்முறையைத் தூண்டுகிறார்கள். இது தேசத்திற்கு எதிரான முகம்.”
இறுதியில், கூச்சல்களுக்கு நடுவே அந்தத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இப்போது களம் மாநிலங்களவைக்கு மாறுகிறது. அங்கே பிரதமரின் உரை நிகழும்போது, எந்தச் சலசலப்பும் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகப் பெரும் படை சூழ இருக்கிறது. பாஜக எம்பிக்கள் அரணாக நிற்கத் தயாராகிறார்கள்.
முடிவற்ற மௌனம்
நாடாளுமன்றத்தின் சுவர்கள் எத்தனையோ சரித்திரங்களைக் கேட்டிருக்கின்றன. ஆனால், கேள்விகளுக்குப் பயந்து ஒரு தலைவன் வர மறுத்தால், அல்லது பாதுகாப்பிற்காக ஒரு குரல் ஒடுக்கப்படுமானால், அந்த மௌனம் கூச்சலை விட ஆபத்தானது.
பாதுகாப்பு வேலிகளுக்குப் பின்னால் பாதுகாக்கப்பட்டிருப்பது பிரதமரின் உயிரா… அல்லது பதில் சொல்ல முடியாத உண்மைகளா?